ماش - Mung Bean

ماش که به نام‌های ماش سبز یا لوبیای سبز طلایی (Golden Gram) نیز شناخته می‌شود، یکی از کهن‌ترین حبوبات کشت‌شده در جهان است. این گیاه یک‌ساله از خانواده‌ی باقلاییان (Fabaceae) بوده و دانه‌های کوچک، سبز رنگ و بیضی‌شکل آن بسیار محبوب هستند. خاستگاه اصلی ماش به هندوستان بازمی‌گردد و قدمت کشت آن به حدود ۳۵۰۰ تا ۴۰۰۰ سال پیش می‌رسد. از آنجا به سایر نقاط آسیا، به ویژه چین و جنوب شرق آسیا گسترش یافت و امروزه در بسیاری از نقاط جهان کشت می‌شود.

ماش در مقایسه با سایر حبوبات، چربی بسیار کمتری دارد (حدود ۱.۱۵ گرم در ۱۰۰ گرم) و پروتئین آن (حدود ۲۳.۸۶ گرم در ۱۰۰ گرم) به راحتی هضم می‌شود. در طب سنتی چین و هند، ماش به عنوان یک ماده‌ی غذایی با طبع سرد و معتدل شناخته می‌شود که به دفع سموم، کاهش حرارت درونی بدن و بهبود عملکرد کلیه‌ها کمک می‌کند. مصرف منظم ماش به کنترل فشار خون، کلسترول و قند خون کمک کرده و به دلیل وجود فیبر بالا، برای سلامت قلب و عروق نیز بسیار مفید است.

یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد ماش، قابلیت جوانه‌زنی آن است. جوانه‌ی ماش که به عنوان یک سبزی تازه و خوش‌طعم مصرف می‌شود، ارزش غذایی بسیار بالایی دارد و سرشار از ویتامین‌ها (به ویژه ویتامین C و گروه B)، مواد معدنی و آنزیم‌های مفید است. جوانه‌ها نه تنها خواص ماش را حفظ می‌کنند، بلکه دسترسی زیستی مواد مغذی را نیز افزایش می‌دهند.

درشت‌مغذی‌ها:
انرژی – ۳۴۷ کیلوکالری
کربوهیدرات – ۶۲.۶۲ گرم
پروتئین – ۲۳.۸۶ گرم
چربی – ۱.۱۵ گرم
فیبر – ۱۶.۳ گرم
قند – ۶.۶ گرم
آب – ۹.۰۵ گرم